شروع کنی به پند و اندرز دادن، مخاطب، کرکره گوشش را و مغزش را می‌کشد پایین و می‌رود به هپروت و هیچ نمی‌شنود تازه اگر خیلی احترامت را نگه دارد و یک "برو بینیم بابا"ی جانانه نثارت نکند اما یک مدل، پند هم هست که خیلی موثر است: پند دادنِ خود، موثر در خودبازدارندگی و مهار نشخوار ذهنی. 

و من امروز در خودپندنامه‌ام می‌نویسم که

صبورم.

نه. 

می‌نویسم صبور باش ای دیرینه‌ترین همدمم در گوشه‌گوشه این تجربه ۴۷ ساله‌ی زیستن.

بخواه که نخواهی.

دل_کنده باش.

وارسته باش.

آزاده باش.

رها باش.

درگذر.

نمان.