در جوابم سوالی که یکی دو پست پیش پرسیده بودم غزلی گفت و بخصوص این مصرع:

نصیبهٔ ازل از خود نمی‌توان انداخت.

و من برداشت می‌کنم اگر ذات مهربانی داری نمی‌توانی مهارش کنی.